Zakład opieki zdrowotnej zwraca pracownikowi medycznemu wezwanemu do pracy poza normalnymi godzinami pracy koszty dojazdu do pracy i powrotu do domu. Czy wypłacanie tego świadczenia stanowi u pracownika przychód podlegający opodatkowaniu?

Co do zasady, koszty dojazdu do pracy finansuje pracownik. Jedynie w szczególnych przypadkach przewidziano uregulowania zobowiązujące zakład pracy do zwracania pracownikom wydatków związanych z dojazdem do pracy. Dotyczy to np. sędziów, prokuratorów, policjantów czy pracowników socjalnych.

Na mocy art. 21 ust. 1 pkt 112 updof, ustawodawca zwolnił od podatku zwrot kosztów dojazdu pracownika do zakładu pracy, jeżeli obowiązek ponoszenia tych kosztów przez zakład pracy wynika wprost z przepisów innych ustaw. Zatem przedmiotowym zwolnieniem objęto wyłącznie te świadczenia, które wynikają z przepisów odrębnych ustaw nakazujących pracodawcy zwracanie tego rodzaju wydatków.

Ustawa z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2007 r. nr 14, poz. 89 ze zm.) regulująca czas pracy i sposób wynagradzania pracowników wykonujących zawód medyczny w systemie pracy zmianowej, w zakładach opieki zdrowotnej, nie wypowiada się w kwestii obowiązkowego zwrotu kosztów dojazdu do pracy tym osobom. Oznacza to, że jeżeli pracownicy medyczni nie mają prawa żądać zwrotu kosztów dojazdu do pracy w oparciu o przepisy rangi ustawowej, to należności z tytułu zwrotu takich kosztów nie korzystają ze zwolnienia od podatku. Oczywiście w ramach swobody kształtowania warunków świadczenia pracy, zakład opieki zdrowotnej może zobowiązać się na podstawie umowy o pracę lub regulaminu wynagradzania do zwracania pracownikom kosztów dojazdu do pracy i powrotu do domu. Tego rodzaju świadczenia nie można jednak zaliczyć do przychodów wynikających z przepisów odrębnych ustaw, co wymaga od zakładu pracy, w przypadku wypłacenia takich świadczeń, zaliczenia ich do przychodów podlegających opodatkowaniu.